و آنچه علامه رحمه اللّه با بو على بن سينا نسبت داده است كه وى امكان را معنى ثبوتى ميدانست در امكان استعدادى است نه امكان ذاتى . و الوجوب شامل للذّاتيّ و غيره و كذا الامتناع . مسأله بيست و هفتم - واجب ذاتى و غيرى و ممتنع ذاتى و غيرى در مسأله بيست و چهارم گذشت و لفظ وجوب شامل هر دو مىشود همچنين امتناع و متكلمين بسيار واجب و ممتنع ميگويند از آن غيرى را ميخواهند مثلا گويند وجود پيغمبر و امام واجب است يا صدور گناه از پيغمبران ممتنع است يعنى با ملاحظه حكمت و لطف الهى نه مجبور بودن خداى تعالى در بعثت آنان . و معروض ما بالغير ممكن . واجب و ممتنع غيرى ذاتا ممكن و قابل وجود و عدم‌اند . و لا ممكن بالغير لما تقدّم في القسمة الحقيقية . ممكن غيرى تصور نميشود زيرا كه ممكن غيرى بايد واجب باشد ذاتا و بسبب غير ممكن شود يا ممتنع باشد ذاتا و آن معقول نيست چنان كه در مسأله 24 گذشت . متأخران واجب و ممتنع و ممكن بالقياس الى الغير تصور كرده و بر اقسام افزوده‌اند و آن را با غيرى فرق گذاشته واجب بالقياس الى الغير در لازم و ملزوم است نسبت به يكديگر و ممتنع بالقياس الى الغير در دو مفهوم منافى : و ممكن بالقياس الى الغير ميان دو چيز كه نه ملازمه دارند و نه منافات و گويند دو واجب الوجود اگر موجود باشند ممكن بالقياس الى الغيرند يعنى ميان آنها نه ملازمه است نه منافاة و اين تقسيم چندان فائده ندارد . و عروض الإمكان عند اعتبار عدم الوجود و العدم بالنّظر إلى الماهيّة و علّتها .